میم، قصه‌ی گل‌هایی است که پنج سال پیش روییدند، همان روزهایی که قرنطینه، آدم‌ها را از هم دور کرد و گل‌ها شدن زبان بی‌کلام دلتنگی، مرهم غم و نوید وصال. از همون روزا تا امروز، میم راهیست برای رساندن عشق از گوشه گوشه تهران، از شهر‌های دور، از دل مرز‌های دور، به دست‌هایی که منتظرند، به دل‌هایی که می‌تپند. ما در میم به گل ها هویت می‌دهیم و آن‌ها به زندگی ما نفس می‌بخشند. هر گل روایتی است از شوق، یاد، التیام، شادباش یا یک “دوستت دارم” که در واژه نمی‌گنجد. میم، همان جاست که احساس شکل می‌گیرد و راهی دل عزیزانتان می‌شود.